Een première in Theater aan het Vrijthof is met recht een droom te noemen. Zeker als die première zich ook nog eens enkele dagen voor kerst afspeelt, wanneer Maastricht op haar dromerigst is en de warmte van de theaterzaal in scherp contrast staat met de snijdende lucht buiten.
Dat is echter alleen het verhaal aan de façade. Want waar de voorstelling Onder De Stof voor mij om draaide, was het maakproces.
Samen met regisseur Sebas van der Donk verzamelde ik eind september in Sittard voor een ontmoeting met Sapph en onze beoogde jonge acteur Joost. Sapph heeft een zware vorm van autisme en communiceert bij onze eerste ontmoeting voor een belangrijk deel middels knuffeldieren. Sapph geeft de knuffels namen, stemmen en een eigen karakter. Ik zie ze als verlengstukken van dienszelf.
Wat volgt is een van meest wonderlijke processen die ik tot dusver heb meegemaakt. Sebas, Joost en ik weten in korte tijd het vertrouwen van Sapph te winnen en krijgen dan een stortbak aan informatie en verhalen over ons heen. Zo vangt het maakproces aan dat heeft geleid tot Onder de Stof, waar we het verhaal van Sapph hebben getheatraliseerd aan de hand van een eenzame teddybeer in een grijpmachine.
Als uiteindelijk Sapph zelf ook besluit om mee te spelen, ben ik geraakt. Om die uiteindelijk op het podium van Theater aan het Vrijthof te zien schitteren ten overstaan van een uitverkochte zaal is weergaloos en geeft me kippenvel zoals ik het lang niet gehad heb.
Een prachtige afsluiting van 2025.
